O conselleiro de Cultura, Lingua e Xuventude, Xosé López Campos, enxalzou a entidade arquitectónica propia coa que conta Galicia e que ten unha “importante pegada na identidade social e cultural que conforma a Comunidade”. Fíxoo na inauguración no Museo de Belas Artes da Coruña da exposición "Arquitecturas que falan do seu tempo", coa que se conmemora o 175 aniversario da Real Academia Galega de Belas Artes. Precisamente, ambas institucións chegaron a compartir, no seu día, o mesmo espazo.

O Museo de Belas Artes da Coruña organiza a exposición "Arquitecturas que falan do seu tempo", comisariada por Xosé Manuel Casabella e Alfredo Sellier. A mostra recolle as creacións arquitectónicas dos 23 arquitectos que foron e son académicos de número e de honra da Real Academia Galega de Belas Artes de Nosa Señora do Rosario, desde a súa creación o 31 de outubro de 1849 ata a actualidade. É por iso que o subtítulo desta exposición sexa 23+1.

Esta exposición é o resultado do proxecto de Investigación e Recuperación da Cerámica Castrexa en Galicia realizado pola Fundación Terra Termarum que ten como obxectivo a elaboración dunha colección de réplicas cerámicas castrexas completamente documentadas a nivel formal, mantendo unhas referencias históricas e arqueolóxicas en canto a acabados, texturas e formas e tratando de caracterizar con elas o conxunto tipolóxico documentado dos castros galegos de referencia.

O cinema contemporáneo continúa investigando sobre as novas formas do cinematográfico, desde as vangardas ata o cinema expandido. Nesta traxectoria, o museo foise consolidando como un espazo onde o cinema tamén ten lugar, xa que acolle nas súas salas as propostas e os discursos experimentais dunha nova xeración de autoras e autores.

Mayte Vieta (Blanes, Girona, 1971) é unha artista visual que utiliza o espazo e a luz como medios de expresión a través da fotografía, a escultura e a instalación.

Cunhas influencias que abarcan desde Milan Kundera ata Simone Weil, Vieta reflexiona sobre as contradicións da experiencia humana mediante instantáneas que capturan a complexidade do espectro das nosas emocións, pensamentos e vivencias. As súas obras redefinen a relación entre contrarios coa coherencia que só os soños conteñen.

O director xeral de Cultura, Anxo M. Lorenzo, resaltou o importante que é “achegarse á nosa cultura desde moi diversas perspectivas e en moi distintos eidos, descubrindo a nosa historia e as persoas que interviron nela, neste caso no campo da transmisión musical”. Así o destacou esta tarde na inauguración da mostra As historias da música gravada en Galicia no Museo Etnolóxico de Ribadavia. 

Esta mostra convida ao público a explorar a historia da música gravada en Galicia a través de oito figuras clave do país, dende o século XVII ata o século XX. O percorrido comeza en Ourense con Martínez de Presa e destaca a Severino Pérez Vázquez no século XIX, quen produciu un precursor do sintetizador de voz, case un "autotune". Outras historias inclúen a personaxes como Emilia Pardo Bazán e Maruja Boga, presentadas por oito artistas do mundo do cómic que narrarán as súas conexións co son e a música ao longo do tempo.

Esta é unha mostra que recolle un percorrido dos vintecinco anos de traballo expositivo do Museo a través dunha selección das obras procedentes das mostras temporais. Organízase atendendo aos diferentes programas expositivos que o centro foi configurando, de aí o seu nome: as exposición son efémeras (volant), pero os fondos permanecen (manent).

Conta cun total de 117 pezas de 50 artistas que integraron no seu día as mostras expositivas que acolleu o museo.

Unha mostra que pretende poñer en valor e potenciar o rico patrimonio relixioso conservado dentro das antigas catro parroquias (San Juan, Santa María Magdalena, Santiago e Oliveira) e dous conventos (Santo Domingo e San Francisco) do municipio ribadaviense.

O director xeral de Cultura, Anxo M. Lorenzo, inaugurou o 23 de xullo a exposición Patrimonio relixioso, a nova mostra impulsada polo Museo Etnolóxico de Ribadavia para dar a coñecer a historia de Galicia e o municipio a través de pezas de ourivaría, tallas devocionais e unha selección do fondo documental do arquivo parroquial.